Mürşit Efendi’yi ince bir şilteye yatırmışlar, üstüne eski bir asker battaniyesi örtmüşlerdi. Zehra artık kendini zapt edemedi: – Baba… Benim zavallı babam, diye feryat etti. Yüzüstü yere kapandı, gözlerinden sel gibi yaşlar akarak babasının ayaklarına kapandı. – Baba… Zavallı babam… Affet beni… Zehra’nın artık hiçbir eksiği kalmamıştı. Acımayı öğrenmiş olarak Anadolu’daki mektebine döndü. Bu parçada romanın yapı unsurlarından hangisi yoktur?
Olay
Kişi
Mekân
Zaman